شمارهٔ ۸۸

قافیه: ایت۷ بیت

هرگز نبود حسن ترا مبداء و غایتنه عشق مرا هست نهایت نه بدایت

بی هادی عشقت بخدا سالک عاشقهرگز نتواند که رود راه هدایت

زاهد که همه در پی حوری و بهشت استدیدار تو میجست اگر داشت درایت

عاشق نبرد جان بسلامت ز ره عشقاز جانب معشوق اگر نیست حمایت

بس دور فتادست ز معشوق و ره عشقهرکو نکند جانب عشاق رعایت

ره سوی وصال تو برد این دل مهجورهرگه که درآید بمیان دست ولایت

بر حال دل زار اسیری ز توای جاناز عین ترحم نظری هست کفایت

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل درباره عشق و جستجوی معشوق نوشته شده است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که عشق نه آغاز دارد و نه پایان، و بدون راهنمایی معشوق، سالک واقعی نمی‌تواند به حقیقت برسد. زاهدانی که فقط به دنبال پاداش‌های دنیوی مانند بهشت‌اند، باید فهم عمیق‌تری از عشق داشته باشند. همچنین، شاعر بیان می‌کند که عاشق واقعی بدون حمایت معشوق نمی‌تواند از عشق جان سالم به در ببرد. او از دوری معشوق و دشواری‌های عشق سخن می‌گوید و می‌خواهد که همواره در مسیر وصال معشوق باشد. در پایان، شاعر به نظر مهربانانه و رحمت معشوق اشاره می‌کند که می‌تواند تسکینی برای دل زار عاشق باشد.