شمارهٔ ۸۲
خواهی که دیده باز کنی بر جمال دوستبیرون کن از درون دلت هرچه غیر اوست
شد در میانه هستی تو پرده حجابورنه همیشه با تو دلارام روبروست
دریا دلی که جرعه جانش بود محیطمستی او کجا زمی جام یا سبوست
نقش دوئی بدیده احول اگر نموداما بچشم اهل نظر آن یکی نه دوست
هر لحظه روی تو چو نماید جمال تومارا چو حسن تو همه دم عشق نو بنوست
رخسار دوست آینه صاف و روشن استبنگر که عکس جمله عالم عیان دروست
جانا چه دیر دیر نمائی بما جمالدیدار تو همیشه دلم را چو آرزوست
جانم چو دید حسن تو پیدا ز روی خوبزان رو همیشه مایل رخساره نکوست
بویی ز وصل دوست نیابد اسیر یاجانی که در جهان همه مایل برنگ و بوست