شمارهٔ ۸
تا نقاب از مه رخسار تو برداشت صبایافت از پرتو حسن تو جهان نور و صفا
از تجلی جمال تو دل و جان جهانمست و لایعقل و شیداست زهی حسن لقا
جز جمالی که بهر لحظه نماید رخ دوستنیست درد دل ما را بجهان هیچ دوا
بیخود از باده عشقند چه هشیار و چه مستهمه مست می وصلند چه شاه و چه گدا
وارهید این دل دیوانه ز اندوه فراقتا که دربزم وصال تو ز خود گشت فنا
محرم سر نهان آمد و عارف بیقینهرکه حسن رخ تو دید عیان از همه جا
دید خورشید جمالت ز همه ذره عیانهرکه وارست اسیری ز حجاب من و ما