شمارهٔ ۴۸۳

قافیه: ایی۷ بیت

ببرد آخر دل و دینم بغارت ترک یغمائیبغمزه چشم مست او ربود از من من و مائی

گناه ما بگو تا چیست جز عشق تو ورزیدنکه مشهور جهان کردی مرا زینسان برسوائی

دو عالم محو گرداند شعاع پرتو حسنتگراز خورشید رخسارت نقاب زلف بگشائی

میان این همه غوغا ز تو سر عجب بینمکه از چشم جهان گشتی نهان در عین پیدائی

چه باشد گفتمش گردم بدیدار تو آسودهبگفتا عاشق مسکین ز عمر خود بیاسائی

پی سود وصال تو ببازار فنا بازدبیکدم مایه جان و جهانرا رند سودائی

ز قید هجر تو گفتم، اسیری کی رهد گفتااسیری تا توئی ماند، بوصل ما نمی شائی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عاشقانه و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او به چشمان مست معشوقش اشاره می‌کند که باعث شده دل و دین او را به غارت ببرد. او از گناه عشق صحبت کرده و می‌گوید که تنها گناهش عشق به معشوق است که او را در جهان مشهور کرده است. به زیبایی معشوق که همانند خورشید نورافشانی می‌کند، اشاره می‌کند و می‌گوید که در میان سر و صداهای دنیا، او همچنان در جستجوی معشوق است. شاعر از احساس اسیری ناشی از دوری معشوقش شکایت می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که معشوق در دوری باشد، او نمی‌تواند از این اسیری رهایی یابد.