شمارهٔ ۴۶۴
منم ز شوق جمال تو مست و دیوانهبملک عشق و جنونم عجایب افسانه
شنیده ام رخ ساقی توان بمستی دیدز کنج صومعه زین رو شدم به میخانه
بوصل دوست چو خواهی که آشنا گردیببایدت شدن اول ز خویش بیگانه
ز خود پرستی و هستی دلم بجان آمدبگو که ساقی مستان بیار پیمانه
همیشه بیخود وبیمار و مست و مخمورمز سحر غمزه فتان و چشم مستانه
همه گدا نتوان بود وقت آن آمدکه در جهان علمی برکشیم شاهانه
چه بار عشق نهی گفتمش بجان خراببگفت گنج نهان میکنم بویرانه
غم فراق تو بگذشت و جان و دل وارسترسید نوبت شادی ز وصل جانانه
ز زهد و دین و ز دنیا بشو اسیری دستدرآ بکوی خرابات عشق مستانه