شمارهٔ ۴۶۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اه۷ بیت

جمال یار برانداخت پرده از ناگاهعیان نمود بنقش جهان رخ چون ماه

چو لااله ز رویش نقابها برداشتنمود از همه عالم جمال الاالله

مباش منکر اگر زانکه گفتمت همه اوستکه کشف و عقل بدین دعوی اند هر دو گواه

روان ز هر ورق آیات حسن او خوانیمبمصحف رخ خوبان چو میکنیم نگاه

اگر چه عاشق و قلاش و مست و اوباشمبروی دوست که دارم همیشه روی براه

مرا ز قهر مترسان و ناامید مکنبه لطف دوست چو عشاق کرده اند پناه

اسیریا، سرطاعات نیستی آمدچرا که نیست چو هستی بدین عشق گواه

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است درباره عشق و زیبایی الهی. شاعر از جمال و زیبایی معشوق صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که این جمال، نماد و نشانه‌ای از خداوند است. او می‌گوید که هر چیز زیبا در جهان به عشق خداوند مرتبط است و حتی اگر عاشق و بی‌اختیار باشد، باز هم به زیبایی معشوق نظر دارد. همچنین، شاعر از امید و پناه جویی عاشقان صحبت می‌کند و این که عشق واقعی، خود به معنای هستی است. در مجموع، این شعر به وضوح عشق و زیبایی را به عنوان موضوعات اصلی خود معرفی می‌کند و تأکید بر وحدت وجود دارد.