شمارهٔ ۴۴۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ان۷ بیت

از حد گذشت نوبت هجران جان ستانوقت است کز وصال تو گردیم شادمان

تا با خودی ز وصل نخواهی شنید بوواصل گهی شوی که نیابی ز خود نشان

وصل تو نیست لایق زهاد خودپرستاین دولتی است در خور عشاق جان فشان

ره می نمود جانب هستی خرد ولیعشقم بسوی فقر و فنا برد موکشان

چون در طریق عشق حجابست کبر و نازدارم همیشه روی نیازی برآستان

زنگ خیال و وهم زمرآت دل زدایتا روی جانفزاش نماید درو عیان

از جام عشق جان اسیری چو مست شدفارغ ز هست و نیست ز سود آمد و زیان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالت عاشقانه و عمیق شاعر است که به التماس و خواستن وصال معشوق خود می پردازد. شاعر از رنج جدایی و هجران می گوید و ابراز امیدواری می کند که در این زمان که دیگر نمی‌تواند از وصال لذت ببرد، به شادی برسد. او تأکید می‌کند که اصل عشق واقعی در فقر و از خودگذشتگی نهفته است و کسانی که به خود برتری می‌نوازند، نمی‌توانند به این وصال دست یابند. در نهایت، شاعر به وضعیت عشق خود اشاره می‌کند که او را از امور دنیوی و مادی جدا کرده است و به حالت مستی و اشتیاق نسبت به معشوق، آزاد و فارغ از قید و بندها می‌برد.