شمارهٔ ۴۴۷

قافیه: ن۷ بیت

ای حسن تو ظاهر شده برصورت احسنبنموده عیان عکس رخت ز آینه من

ذرات ز مهر رخ تو چون مه تابانعالم همه از نور تجلی تو روشن

چون حسن تو در باغ جهان جلوه گری کرداز نور و صفا کون و مکان گشت چو گلشن

از پرتو حسن تو بباغ رخ خوبانبشکفته دو صد گونه بهار و گل و سوسن

از گلبن وصل تو عجب برگ و نوا یافتچون بلبل جان گشت اسیر قفس تن

صافی چو شرابیم و مرا نشوه مستی استزان دم که شدم معتکف میکده چون دن

سرخوش زمی وصل تو چون گشت اسیریمستانه برقص آمد و گوید که تنن تن