شمارهٔ ۴۴۵

قافیه: ایکون۷ بیت

من بسودای تو فارغ گشتم از سودای کونمرغ دل بی تو نخواهد یکدمی مأوای کون

با وجود لذت دیدار جان افروز توعاشق بیدل ندارد یک نفس پروای کون

لذت وصلت ندید و در خمار هجر ماندهر دلی که باشد مست از صهبای کون

کی تواند باز کردن دیده بی دیدار توهر کسی کز حب مال و جاه شد شیدای کون

می نیابد گوهر عرفان و در سر عشقهرکه غواصی کند از حرص در دریای کون

عاشق دیوانه را پروای ننگ و نام نیستلاجرم در عشق دایم هست او رسوای کون

شاد باشد چون اسیری دایم از گنج لقاهرکه از نقد غم تو دارد استغنای کون

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل درباره عشق و فراق است و به بیان احساسات عمیق عاشق نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق واقعی فراتر از دنیای مادی و زرق و برق‌های ظاهری است. او می‌گوید که بدون دیدار معشوق، هیچ آرامشی ندارد و عشق حقیقی هیچ‌گاه به مسائل اجتماعی و مادی فکر نمی‌کند. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که تنها کسانی که از غم فراق معشوق آزاد شوند، به حقیقی‌ترین لذت‌های عشق دست خواهند یافت. عشق به معشوق برای عاشق مانند یک گنج است که او را از غم و دلتنگی نجات می‌دهد.