شمارهٔ ۴۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اربادا۱۱ بیت

دل بسته بزلف یار باداجانم بغمش فگار بادا

هر دل که مقیم کوی او نیستآواره هر دیار بادا

برجان و دلم ز عشق جاناندرد و غم بی شمار بادا

عاشق که فنا نگشت از خودز اندوه فراق زار بادا

دل را که هوای وصل یارستاز حور و بهشت عار بادا

هر سر که نگشت خاک پایتبر باد فنا غبار بادا

هرکس که جمال روی او دیدسرها برهش نثار بادا

دل را که بعشق یار کارستبی کار ز کاروبار بادا

جانم ز شراب لعل جانبخشچون چشم تو پر خمار بادا

هرکس که میان بعشق در بستاز غیر تواش کنار بادا

منزلگه جان تو اسیریدایم خم زلف یار بادا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و وابستگی به محبوبش سخن می‌گوید. او از غم و درد ناشی از فراق معشوقش صحبت کرده و بر این باور است که هر قلبی که در کنار او نباشد، آواره و بی‌خانمان است. اطراف عشق او، زندگی بدون عشق را بی‌معنی می‌داند و از عاشقانی که از عشق جانان خود نسبت به خود بی‌خبرند، می‌نالد. همچنین، زیبایی معشوق و تاثیر آن بر عاشقان را وصف می‌کند و بیان می‌کند که هرکسی که به عشق او دست یابد، باید همه چیزش را فدای او کند. در نهایت، اشاره می‌کند که او همیشه در حال انتظار وصال محبوبش است و زیبایی او را در هر چیزی برتر می‌داند.