شمارهٔ ۴۱۴
ای صبح تجلی جمالت رخ انسانهر ذره ز مهر رخ جانبخش تو تابان
جانا دو جهان ذره صفت واله و شیداستدر پرتو خورشید جمال رخ جانان
سودای سر زلف و خیال رخ خوبتکردند دل و جان مرا بی سر و سامان
بنمود زمرآت جهان عکس جمالتتا باد صبا زلف ترا کرد پریشان
بودم همه دم همدم معشوق درین راهزان دم که شدم عاشق جانان بدل و جان
بینی رخ معشوق و بنوشی می وصلشگر پا ز سر صدق نهی در ره جانان
دیدم همه ذرات جهان همچو اسیریاز جام وصال تو شده بیخود و حیران