شمارهٔ ۳۹۷

قافیه: ارگویم۷ بیت

چو خراب عشق یارم همگی ز یار گویمنه چو ز اهدم که هر دم ز بهشت و نار گویم

چو شعار عشقبازان همه رندیست و مستیچه شود مدام اگر من ز می و خمار گویم

چو بچشم من دو عالم همه گلشنی است پرگلچه شکایتی چو بلبل ز جفای خار گویم

همه جا بماست یارم همه دم باوست کارمنه غریب این دیارم که از آن دیار گویم

بمیان بحر گردم همه دم چو مرغ آبینه چو مرغ خانگی من صفت کنارگویم

ز پی همای وصلش همه سو بجست و جویمچو که شاهباز عشقم همه از شکار گویم

سخن صلاح و تقوی مطلب ز من اسیریبتو من که مستم احسن ز صلاح کار گویم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک عاشق است که به بیان احساسات خود نسبت به محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که عشقش او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و همه چیز او را به یاد یار می‌اندازد. او از سرخوشی و مستی عشق سخن می‌گوید و می‌افزاید که نسبت به مشکلات و سختی‌ها بی‌توجه است، چرا که در عشق خود غرق شده است. به طور کلی، شاعر عشق را به عنوان یک حالت مستی و شیدایی توصیف می‌کند و اعتراف می‌کند که در این حالت، حتی صحبت از مسائلی مانند صلاح و تقوی برایش سخت است. عشقش او را به جستجوی وصال برمی‌انگیزد و او را به پرواز بر روی ابرها وادار می‌کند.