شمارهٔ ۳۹۸
تا که در دل تخم عشقت کاشتیمحاصل از دنیا و دین برداشتیم
عالم از گلبانگ شی لله پرستتا علم در کوی عشق افراشتیم
دانش و دفتر نبود آندم که مامصحف اسرار ازبر داشتیم
صد جفا دیدیم در کوی وفادیده را نادیده می انگاشتیم
کی رود مهرش ز دل چون در ازلنقش این بر لوح دل بنگاشتیم
تا نگردد دل دمی غافل ز دوستشحنه عشقش برو بگماشتیم
مادرین ظلمت سرای شب مثالای اسیری آفتاب چاشتیم