شمارهٔ ۳۹۶
هر چند براه طلب دوست دویدیماز کوشش بسیار بجائی نرسیدیم
بربوی وصال تو شدم محو درین راهاز خویش بماندیم وز هجران نرهیدیم
ماسود جهان در سر سودای تو کردیمدادیم دل و دین و غم عشق خریدیم
بنمود رخ از پرده و دل برد و نهان شدبی پرده دگر ماه رخش هیچ ندیدیم
کردیم وداع خرد و صبر بکلیتا جرعه از جام می عشق چشیدیم
شاید که شود جان بتو پیوند درآخرزان دل ز خیال دو جهان باز بریدیم
بی طاقت و سودازده و زار و نزاریماز بس که بجان بار غم عشق کشیدیم
گر خلق مرا نیک شمارند و گر بداز روی یقین دان که فریدیم و وحیدیم
دیوانه و مست است ز عشق تو اسیریاین وایه همیشه به دعا میطلبیدیم