شمارهٔ ۳۹۵

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ازم۹ بیت

چون یار برقص آید من مطربی آغازمور من بسماع ایم یارست نوا سازم

از مهر رخش گردد ذرات جهان رقصاندر جلوه چو می آید آن دلبر طنازم

در حسن رخ جانان جان گشت چنان حیرانکز تاب جمال او با خویش نپردازم

از شوق جمال تو بربوی وصال تودر انجمن و خلوت با یاد تو همرازم

اسرار غم عشقت میداشت دلم پنهاندردا که فتاد اکنون از پرده برون رازم

سودای جهان یکسر کردیم برون از سرتا سوز غم عشقت شد مونس و دمسازم

گر زانکه گداگشتم بی برگ و نوا گشتمبرجمله شهنشاهان از عشق تو می نازم

گر عشق جهان سوزت با ما نفسی سازدیک لحظه ز عقل و دین بنیاد براندازم

گر جان اسیری را دادی بوصالت رهشکرانه آن خود را پیش تو فدا سازم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید. او می‌گوید وقتی یار به رقص می‌آید، او می‌خواهد موسیقی‌اش را آغاز کند. زیبایی محبوبش باعث شده که دل او حیران شود و از شوق عشق، هر لحظه با یاد او زندگی کند. او از غم عشق خود رازها و دردهایی را پنهان کرده، اما اکنون این رازها فاش شده‌اند. شاعر می‌گوید که تمام دنیا را برای عشق معشوقش رها کرده و حتی به خاطر او از عقل و دین نیز می‌گذرد. در نهایت، او اعلام می‌کند که اگر راهی به وصال معشوقش بیابد، خودش را برای شکرگزاری فدای او خواهد کرد.