شمارهٔ ۳۸۱

قافیه: اتم۹ بیت

دو عالم پرتوی از نور ذاتمجهان روشن ز خورشید صفاتم

منم عنقای قاف بی نشانیکه در هر جای و بی جای و جهاتم

من آن خورشید اوج لامکانمکه تابان از جمیع کایناتم

منم آن منبع رحمت که باشددو عالم زنده از بحر حیاتم

بود ظاهر برای چشم بیناز مرآت دو عالم عکس ذاتم

برون از وصف امکانم بباطنبظاهر گرچه عین ممکناتم

ز اسما و صفات از فصل(و)وصلمزروی ذات جمع هر شتاتم

برویم کافر و مؤمن کند رویکه من هم کعبه و هم سومناتم

بجز بینا نمی بیند اسیریجمال نوربخش مبهماتم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف وجود الوهی و ویژگی‌های الهی پرداخته است. شاعر خود را به عنوان منبع نور و رحمت معرفی می‌کند که همه موجودات را زنده می‌سازد. او به بالاترین درجات وجود اشاره می‌کند و خود را به عنوان خورشید و عنقای قاف می‌نامد. این وجود الهی، جامع صفات و اسماء است و به همه جا و هیچ جا تعلق دارد. شاعر می‌گوید که تنها چشم بینا می‌تواند زیبایی و جمال او را درک کند و در واقع اشاره به وحدت وجود دارد که در آن، مؤمن و کافر هر دو از نور الهی بهره‌مند هستند.