شمارهٔ ۳۸۲

قافیه: انم۷ بیت

به سویت می‌کشد دل هر زمانمز جانِ من چه خواهد دل، ندانم

بدان شادم که از دستِ غمِ تونباشد در جهان یک‌دم امانم

دلم بُردی و رفتی و نگفتیکه من بی جان و دل کِی زنده مانَم

ز جورِ عشق او صبر و خِرَد رامَدار ای دل طمع دیگر ز جانم

چو دیدم پرتوِ خورشیدِ رویشبسان ذرّه شیدایِ جهانم

برو ناصح مده پندم ز عشقشنگر من عاشق و رسوا چه سانم

اسیری وصف حسن نور بخششچه گویم چونکه ناید در بیانم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عشق و درد جدایی صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلش هر لحظه به سوی محبوبش کشیده می‌شود و نمی‌داند که محبوبش چه می‌خواهد. او از غم محبوبش شاد است چون که این غم باعث شده یک لحظه هم آرام نداشته باشد. شاعر ابراز می‌کند که محبوبش دل او را برده و او نمی‌داند بدون دل و جانش چگونه زنده بماند. او از صبر و عقلش تحت تأثیر عشق رنج می‌برد و نمی‌تواند از عشق او دست بکشد. همچنین، وقتی به زیبایی و چهره محبوبش می‌نگرد، خود را همچون ذره‌ای در جهان می‌بیند. شاعر از نصیحت‌کنندگان می‌خواهد که درباره عشقش پند ندهند، زیرا او خود را در وضعیت عاشق و رسوا می‌بیند و نمی‌تواند وصف زیبایی محبوبش را بازگو کند.