شمارهٔ ۳۵۷

قافیه: لم۷ بیت

ای جمال جان فزایت وایه جان و دلممهر رخسار تو کرده خانه در آب و گلم

دعوی عقل و قرار ما هم از دیوانگیستورنه با سودای عشق او که گوید عاقلم

کشته شمشیر هجرانست جان بیدلانمن به تیغ وصل جانان ای عجب چون بسملم

میل عاشق باوفا و مهر معشوقست مناز کمال عشق با جور و جفایش مایلم

هر دو عالم یار می بینم ندارم فکر غیرمن همه حق دیدم و فارغ ز فکر باطلم

صد نشان در هر قدم دیدم ز یار بی نشانتا درین ره شد مقام بی نشانی منزلم

گر کند قتل اسیری گو بدست خویش کنخون خود کردم بحل گر یار باشد قاتلم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و دیوانگی شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که عقل و استدلال در عشق به کار نمی‌آید؛ زیرا عشق او را به بی‌خطی و دیوانگی می‌کشاند. او به شدت وابسته به معشوق است و از درد جدایی و فراق شکایت می‌کند، در حالی که وجود خود را فدای عشق می‌کند. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در عشق واقعی، تنها معشوق اهمیت دارد و او را در همه جا می‌بیند، حتی اگر به قیمت جانش تمام شود.