شمارهٔ ۳۵۸

قافیه: م۷ بیت

دادیم دل بدست غم عشق آن صنمگو دل نگاه دار و مکن بیش ازین ستم

بگذر زفکر عالم و با یاد دوست باشچون یارمونست بود از بیش و کم چه غم

با درد و سوز عشق بساز ای دل حزینگر زانکه میکنی بجهان کار بی ندم

گه در غم فراقم و گه در غم وصالکو جذبه که باز رهم من ازین دو هم

با چشم ساقی و لب میگون جانفزاشدارم بروی دوست فراغت زجام جم

ای دل بدرد خو کن و درمان ز کس مجوشاید شوی بدولت غم شاد و محترم

گر زانکه وصل یار اسیری طلب کنیباید که برسر خود و عالم نهی قدم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از عشق و دردهای ناشی از آن صحبت می‌کند. او به دل خود می‌گوید که به خاطر عشق، تحمل کند و از فکر دنیا بگذرد تا به یاد محبوب باشد. او در عین حال به این نکته اشاره می‌کند که در عشق، هم درد فراق وجود دارد و هم خوشی وصال. شاعر به دلش توصیه می‌کند که خود را به غم عشق عادت بدهد و درمانش را در نزد هیچ‌کس نجوید، بلکه با تحمل و صبر، ممکن است به شادی و آرامش برسد. در نهایت، او بیان می‌کند که برای رسیدن به وصال، باید همه چیز را رها کند و به عشق قدم بگذارد.