شمارهٔ ۳۵
جمال یار می بینم ز روی صورت و معنیکه پیش چشم مجنونست عالم سربسر لیلی
چو شد مشهور در عالم جمال یار و عشق ماچرا افسانه میگوید کسی از وامق و عذرا
بعالم کی بدی نام و نشان عالم و آدماگر از پرده هر دو نبودی حسن تو پیدا
کجا حسن دل افروز تو دیدی عاشق بیدلاگر لطف تو نگشودی نقاب از روی جان افزا
ز بار محنت عشقش مرو ای دل ز جای خودبدرد عاشقی می باش همچون کوه پا بر جا
اگر تو عشق می ورزی ز خود بگذر که عاشق راحجابی بدتر از هستی نباشد در ره مولی
اسیری تا ابد نبود ز فکر زلف او خالیچو از روز ازل آمد نصیبش مایه سودا