شمارهٔ ۳۴

قافیه: ا۹ بیت

عاشقیم و مست صهبای لقااز خودی بیگانه با حق آشنا

در شعاع آفتاب روی اونیست گشته هست گشته بارها

نوش کرده باده جام فنایافته از هستی باقی بقا

نیست گشته از من و مایی تمامدیده خود را عالم بی منتها

یافته از روی جان افروز دوستهر یکی از درد دل را صد دوا

تا شدم واقف ز ناز و شیوه اشدیده ام در هر جفایی صد وفا

از گل رویش دمادم میرسدبلبل جان را دو صد برگ و نوا

کاشکی صد جان و دل بودی مراتا برایش کردمی هر دم فدا

چون اسیری از خودی خود گذشتگشت محرم بزم وصل دوست را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و شور و شوق نسبت به محبوب است. شاعر از حالتی مستی و عشق می‌گوید که او را بیگانه از خود کرده و به حق نزدیک کرده است. او در نور محبوبش گم شده و به باده فانی نوشیده است که منجر به بقا و ماندگاری او شده است. شاعر در تلاش است تا از منیت خود گذر کند و به یک دید بی‌نهایت برسد. او از درد و رنج‌های عشق می‌گوید که با محبت محبوب، درمان می‌یابند. در نهایت، شاعر با آرزوی قربانی کردن صد جان و دل برای محبوب خود، به محرم بزم وصال دوست تبدیل می‌شود.