شمارهٔ ۳۲۳

قافیه: ل۷ بیت

جان ما مست می عشقست از روز ازلکی شود کی تا ابد هشیار مست لم یزل

یاد می نارد ز لذات بهشت جاودانگر بکوی وصل جانان جان ما یابد محل

طالب آن باشد که گر مطلوب ننماید جمالاز طلبکاری ندارد دست تا روز اجل

نیست ما را زندگی بی عشق دلبر یکزمانما چو جسم و عشق جانان همچو جانست فی المثل

در پی سود جهانند مردم کوته نظرتو زیان بین رفت عمر و کم نشد طول امل

گر علوم(حال)خواهی در عمل مردانه باشکی بعلم من لدن ره میدهندت بی عمل

گر وصال دوست میجوئی ز هستی نیست شوشیوه رندان همین باشد اسیری لااقل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شیدایی نسبت به محبوب است. شاعر می‌گوید که از روز ازل در عشق غرق شده و نمی‌داند چگونه تا ابد از این حال بیرون آید. او به لذت‌های بهشت و وصال محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر محبوب خودش را نشان ندهد، او همچنان به دنبالش است. زندگی بدون عشق را بی‌معنا می‌داند و عشق را همانند جان می‌داند. همچنین به نقد مردم می‌پردازد که فقط به دنیا و سودهای زودگذر می‌اندیشند و عمرشان را می‌گذرانند. شاعر تأکید می‌کند که برای رسیدن به علوم و معارف واقعی، باید عمل کند و اگر به دنبال وصال محبوب است، باید از خودخواهی‌ها و هستی خود بگذرد. در نهایت، به سبک زندگی رندانه اشاره می‌کند که همیشه در اسیری عشق باقی می‌ماند.