شمارهٔ ۳۱۹

قافیه: اک۷ بیت

بریخت ساقی وحدت می محبت پاکبجام سینه دردی کشان منزل خاک

بنور معرفت ار هست چشم دل روشنبگوش جان شنو آخر خطاب مالولاک

جمال روی تو آخر چنانچه هست، بگوکه جز درآینه ما کجا کنی ادراک

مگر که یار درآید بخانه دل منسزای سینه ز خاشاک غیر کردم پاک

نقاب زلف برویت چه خوب افکندیلکنت احرق لولا فعلت ذاک کذاک

بهر چه بنگرم از غایت نظربازیرایت وجهک فیه ولانظرت سواک

مدار و مرکز دور دایری توازآناسیریا بتو کردند انجم و افلاک

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق خداوند و معشوق اشاره دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد که محبت خالص را در دل او بریزد و برای آرامش، دردهای سینه‌اش را با مشروبات الهی تسکین دهد. او به نور معرفت و روشنایی دل اشاره کرده و از یار می‌خواهد که زیبایی‌اش را با او در میان بگذارد. شاعر احساس می‌کند که به جز آینه، جای دیگری برای درک جمال معشوق وجود ندارد و در نهایت، معشوق برای او مرکز جهان و کائنات است. این شعر از تداخل عشق الهی و زیبایی‌های طبیعی و انسانی و تمایل شاعر به درک عمیق‌تر آن‌ها سخن می‌گوید.