شمارهٔ ۳۱۶

قافیه: اک۷ بیت

تا جامه هستی ز غم عشق نشد پاکدر جستن معشوق نه عاشق چالاک

تا روح مجرد نشد از قید علایقکی همچو مسیحا بتوان رفت برافلاک

کی نور تجلی جمال تو توان دیدتا لوح دل از نقش دو عالم نشود پاک

من مست می عشق توام هرچه که هستمگر زاهد زراقم و گر عاشق بی باک

دلدار در آید بنهد رخت اقامتچون خانه دل پاک شود از خس و خاشاک

زاهد بره عشق چو عاشق دل و جان، بازکی راست شود کار ز تسبیح و ز مسواک

شو پست و بجو منصب عالی چو اسیریتو مرکز دور فلکی چونکه شدی خاک

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عواطف عشق و جستجوی معشوق است. شاعر می‌گوید که تا زمانی که روح از قید دنیا و تعلقات آزاد نشود، نمی‌تواند به کمال واقعی برسد و جمال محبوب را درک کند. او بیان می‌کند که عشق به معشوق او را بی‌فکر و بی‌پروا کرده و برای پاکسازی دل از آلودگی‌ها و دغدغه‌های دنیوی تلاش می‌کند. شاعر به زاهدان هم اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها تسبیح و دعا کافی نیست و باید دل را به عشق باز کرد تا به مقام بالا دست یافت. در نهایت، او به کرامت و مقام انسانی اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که باید از دنیا و مواد آن جدا شد تا به مقام عرفانی و معنوی رسید.