شمارهٔ ۳۰۶

قافیه: رق۵ بیت

ببحر هست مطلق تا شدم غرقمیان ما و دریا نیست خود فرق

چو من رند و خراباتی و مستمچه کار آید مرا سالوسی و زرق

شدم محو فنا از تاب حسنتچو لامع شد مه روی تو چون برق

جمالت آفتاب بی زوالستکه پیدا نیست او را غرب تا شرق

ز هر قیدی اسیری گشت آزادبدریای فنا زان دم که شد غرق