شمارهٔ ۳۰۱

قافیه: اف۷ بیت

گر بگرد کعبه کوی تو باشد یک طوافآن یکی بهتر ز صد حج پیاده بی گزاف

در هوای حور و جنت زاهد از دیدار ماندبا چنین جهلی ز دانش میزند بیهوده لاف

ذوق عشقت در نمی یابد مذاق زاهداندر میان عاشق و زاهد ازین شد اختلاف

مرد حق بین را نباشد احتیاجی با دلیلاز دلیل روز مستغنی است بینا بی خلاف

نیست عالم جز نمودهست مطلق در شهودیک اشارت اهل کشف و ذوق را باشد کفاف

عارف ذات و صفات حق شوی بی قیل و قالگر به او صاف کمال او بیابی اتصاف

چون اسیری غرق بحر وحدت آمد زاهداموج را گر عین دریا گفت می‌دارش معاف

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و معرفت الهی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که یک بار طواف در کعبه‌ای که محبوب است، ارزش بیشتری از صد حج دارد. زاهدانی که به دنبال جنت و حور هستند، از یاد خدا غافلند و با بی‌خبری خود به علم و دانش می‌بالند. عشق حقیقی و ذوق آن، چیزی است که زاهدان نمی‌توانند درک کنند و به همین دلیل بین عاشق و زاهد اختلاف به وجود می‌آید. مرد حق‌بین نیازی به دلایل و برهان ندارد، زیرا او به بصیرت و بینش خود می‌بیند. عالم واقعی فقط در شهود و تجربه است و اشاره‌ای کافی برای اهل کشف و ذوق دارد. عارف بدون جدل و بحث، ذات و صفات حق را در می‌یابد. سرانجام، زاهد باید در دریای وحدت غرق شود و حقیقت را دریابد، وگرنه تلاطم‌های جهان او را دچار سرگردانی خواهد کرد.