شمارهٔ ۳۰۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اف۷ بیت

بگرفت صیت حسن تو از قاف تا بقافتا او فتاد پرتو رویت بنون و کاف

آئینه جمال تو دیدیم هرچه بودعارف کسی بود که بدین دارد اعتراف

یارست هرچه هست درین دار غیر نیستبرحق چرا تو نسبت باطل کنی گزاف

عشاق او بمذهب عشقند متفقدر دین عشق کفر بود گر کنی خلاف

بر فقر و نیستی است تولای عاشقانزاهد ز کبر و هستی خود این همه ملاف

عنقای وحدتم همه جا قاف قرب ماستمجموع کاینات مرا گشته کوه قاف

آئینه دل تو چو صافست اسیریادارد همیشه میل ازین روبروی صاف

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به زیبایی و عظمت حسن معشوق اشاره می‌کند که تا دورترین نقاط (قاف تا بقاف) شهرت دارد. او اعتراف می‌کند که زیبایی معشوق را در آینه دل دیده و این عشق را حقیقت می‌داند. شاعر می‌گوید که در این دنیا هیچ چیز غیر از محبوب نیست و عشق به او، آیینی است که در آن مخالفی وجود ندارد. همچنین، عاشقان در فقر و شکستگی خود پروردگار خود را می‌پندارند و زاهدانی که به خودی خود مغرورند، در عشق نمی‌توانند حقی داشته باشند. در نهایت، شاعر به وحدت و کشش عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید دلش همیشه به سوی محبوب صاف و روشن است.