شمارهٔ ۲۹۳

قافیه: اص۷ بیت

از غم عشق تو ما را نیست یکساعت خلاصعامی عشق است زاهد او چه داند حال خاص

عاشقان دانند ذوق عشق او نه زاهدانرو مجو ای دل خواص زر خالص از رصاص

عشق بازان دیده اند خاصیت صبر و رضاجز خواص عاشقان دیگر که داند این خواص؟

خون ما می ریزد و باکی ندارد گوئیانیست اندر دین عشقش خون عاشق را قصاص

حسن او از روی خوبان دلربائی می کندبا جمالش هست گوئی دلبری را اختصاص

علم اوادنی ندادند عام کالانعام راواقف سر ولایت نیست جز خاص الخواص

تا نگردد مهر روی نوربخش او عیانکی ازین قید اسیری جان ما یابد خلاص

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و حال عاشقان نوشته شده است. شاعر می‌گوید که غم عشق به قدری عمیق است که حتی یک ساعت هم از آن خلاص نمی‌شویم. عارفان و زاهدان نمی‌توانند حال عاشقان را درک کنند، زیرا فقط عاشقان می‌دانند که عشق چه لذتی دارد. در این عشق، خون عاشق هدر می‌شود و عاشق هیچ ترسی از این ندارد، چرا که در دین عشق، قصاصی برای عشق وجود ندارد. زیبایی و جاذبه معشوق باعث می‌شود که عشق او را ویژه و خاص احساس کنیم. کسانی که به حقایق عشق واقف نیستند، مانند عوام هستند و فقط خاصان از آن آگاهند. در نهایت، تا زمانی که زیبایی و نور معشوق ظاهر نشود، دلی از قید بندگی رها نخواهد شد.