شمارهٔ ۲۶۶

قافیه: ر۷ بیت

هان ای صبا ز لطف به شیراز کن گذرزین جان بی‌نوا بر جانان پیام بر

کان مبتلای محنت غربت ز اشتیاقدارد دلی پرآتش و پیوسته دیده تر

گوید دعا به صدق دل و از سر نیازدارد امید فاتحه هر شام و هر سحر

ای سالکان راه به همت مدد دهیدباشد رسیم باز به دیدار یکدگر

هستم امیدوار به لطفش که عاقبتبینم جمال روضهٔ آن سیدالبشر

بار غم فراق عزیزان و رنج راهبر جان کشم به بوی وصالش درین سفر

بگذر اسیریا به ره عشق او ز بیمهر جا روی عنایت حق است راهبر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و longing به سوی شیراز و یار اشاره دارد. شاعر از صبا می‌خواهد که پیامی به معشوق برساند و از درد غربت و آتش دلش بگوید. او در دعاهایش امید دارد که به زودی دوباره معشوق را ببیند، هر روز و هر شب انتظار وصال را می‌کشد. شاعر از سالکان راه عشق می‌خواهد که به او کمک کنند تا دوباره به دیدار یکدیگر برسند و امیدوار است که در نهایت جمال محبوب را مشاهده کند. بار غم و رنج فراق را بر دوش حمل می‌کند اما به بوی وصال در راه سفر امید دارد. در انتها، به راهنمایی عشق الهی اشاره می‌کند که هر جا عنایت خدا باشد، راه را نشان می‌دهد.