شمارهٔ ۲۱۱

قافیه: ازد۷ بیت

چو نار هجر او جان میگدازدزلال وصل کو تا دل نوازد

بخط عنبرین و خال مشکینلباس دلبری را می طرازد

قبای دلبری و خوبی امروزبقد همچو سروش می برازد

رباید گوی محبوبی ز خوبانچو رخش حسن در میان بتازد

به گنج وصل او کی راه یابدطلسم هستی هر کو در نبازد

کسی کو جان خود را باخت در عشقمیان عاشقان او سر فرازد

اسیری را بغیر از درد عشقشبجان او دگر درمان نسازد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و شوق عشق است. شاعر از عذابی که جدایی معشوق ایجاد می‌کند، صحبت می‌کند و از زلال وصال می‌خواهد که دلش را نوازش کند. او به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی به قدری جذاب است که هرگونه عشق و زیبایی دیگر را می‌رباید. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که تنها راه حل درد عشق، خود عشق است و کسی که جانش را برای عشق از دست می‌دهد، در میان عاشقان سربلند می‌شود. در نهایت، او تأکید می‌کند که هیچ درمانی جز عشق برای آسایش دل نمی‌تواند وجود داشته باشد.