شمارهٔ ۲۰۱

قافیه: انشد۷ بیت

حسن تو جلوه کرد و بعالم عیان شددر جلوه جمال تو رویت نهان شد

آراست یار جلوه نام و نشان بخودناگه فکند رخت و دگر بی نشان شد

آئینه خواست یار که بیند جمال خویشمرآت حسن دوست تمامی جهان شد

مهر جمالش ارچه ز ذرات ظاهر استلیکن تمام حسن بانسان عیان شد

پیش از ظهور بود منزه ز جسم و جانظاهر چو گشت عین همه جسم و جان شد

معشوق و عاشق آینه عشق بوده اندجز عشق نیست این که هم این و هم آن شد

در بزم وصل دوست اسیری چو راه یافتدر ملک عشق بین که چه صاحب قران شد