شمارهٔ ۱۹۵

قافیه: ود۷ بیت

چو مهر جمال تو در جلوه بودز هر ذره نوعی دگر رو نمود

ز نور تجلی جهان محو شدصبا چون ز روی تو پرده گشود

ز خورشید تابان برافکن نقابنما رو بعاشق برغم حسود

عدم گشت پیدا بنقش حبابچو موجی برآورد بحر وجود

چو ساقی به رندان می عشق دادبیک جرعه عقل و هوشم ربود

ببازار عشق تو درباختمهمه دین و دنیا بسودای سود

اسیری ندیدم کسی غیر یارچو ره یافتم در مقام شهود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر جهان می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی جمال معشوق نمایان می‌شود، هر ذره‌ای شکل و رنگ جدیدی به خود می‌گیرد و نور تجلی باعث محو شدن جهان می‌شود. وقتی نسیم (صبا) پرده از روی معشوق برمی‌دارد، حقیقتی درخشان نمایان می‌شود. معشوق مانند خورشید است که باید از او پرده‌برداری شود تا عشق واقعی را نشان دهد. شاعر در عشق به معشوق غرق شده و تمام دین و دنیا را برای رسیدن به او رها کرده است و هیچ چیزی غیر از عشق یار را نمی‌بیند. او در نهایت به مقام شهود و آگاهی کامل نسبت به عشق رسیده است.