شمارهٔ ۱۹

قافیه: ا۹ بیت

ای شاهبازکبریا زین ظلمت آباد هوابرکش مرا سوی علا تا باز بینم آن لقا

شاید شوم دنگ و دلو در پرتو رخسار اوفارغ شوم از جست و جو خوش وارهم زین قیدها

بیرون کنم بیگانه را در واکنم میخانه راخوش در کشم پیمانه را با آن حریف آشنا

در بزم یار ماه رو نوشم می بی رنگ و بوبا بانگ سازوهای وهو مستانه گویم تن تلا

زان می خرد بیخود شود دیوانه وش در ره رودمستانه بانگی میزند خلق جهان را کالصلا

خوش در سماع آیم از آن گویم وداع جسم و جانبیرون برم رخت از جهان نه خوف ماند نه رجا

فارغ ز نیک و بد شوم از خود دمی بیخود شومپس فانی سرمد شوم گردم سزاوار بقا

مایی ما چون شد عدم، شد موجها بحر قدممنصور وقتم دم بدم گویم اناالحق برملا

هان ای اسیری تن بزن مستانه می گویی سخنخط درکش اندرما و من با کس مگو سرخدا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی درخواست و دعا برای رهایی از محدودیت‌ها و رسیدن به وضعیت بالاتر از نظر روحانی و عرفانی است. شاعر از خداوند (شاهباز کبریا) می‌خواهد که او را از تاریکی‌ها برکشیده و به نور و قرب حبیب برساند. او آرزو دارد در پرتو جمال یار قرار گیرد و از جستجو و نگرانی‌های دنیوی آزاد شود. شاعر در این مسیر به میخانه و خوشی، مستانگی و عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با نوشیدن می عشق، حالات بی‌خود شدن را تجربه خواهد کرد. او به ترک وابستگی‌های دنیوی و پیوستن به عالم بقا اشاره دارد و به تأملات عمیق در زمینه فنا و بقا، و شناخت خود و خدای حقیقی می‌پردازد. این شعر به صورت کلی تلاشی است برای رهایی از قید و بندهای دنیوی و دستیابی به حالت‌های عرفانی و عشق الهی.