شمارهٔ ۱۸۸

قافیه: اد۹ بیت

چون جمال دوست خود را جلوه دادشورشی در جان مشتاقان فتاد

پر ز غوغا گشت آفاق جهانتا که یاراز خانه پا بیرون نهاد

صد قیامت هر زمان شد آشکارتا جمالش پرده از رخ برگشاد

حسن او در پرده چون خود را نمودگشت ذرات جهان مست وداد

تا نقاب زلف از رخ برگرفتجان عاشق گشت واصل بامراد

مابزلفش سرفرازی میکنیمسایه اواز سرما کم مباد

با غم عشق و گدائی جان ماسر فرو نارد بتاج کیقباد

دل بیاد روی جانان خرم استبا خیال وصل او جان است شاد

دایما جان اسیری در جهاناز غم عشق رخ او شادباد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی دوست (معشوق) صحبت می‌کند. زمانی که معشوق زیبایی خود را نشان داد، شور و شوقی در دل عاشقان به‌وجود آمد و دنیا پر از سر و صدا شد. با خروج یار از خانه، زیبایی او بر همه آشکار گردید. جمال او تمام ذرات عالم را به حالت مستی رسانید و عشق به او از هر گوشه‌ای به چشم می‌خورد. شعرا به زیبایی زلف و رخ معشوق خود اشاره می‌کنند و می‌گویند که حتی با وجود غم عشق، دلشان شاد و خرم است و پیوسته به یاد او هستند. در نهایت، علاوه بر دردهای عشق، وجود معشوق برایشان شادی و سرور می‌آورد.