شمارهٔ ۱۷۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ستشد۷ بیت

ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شداین خود چه باده بود که ذرات مست شد

این روچه روی بود که یک جلوه چونکه کردعالم که نیست بود از آن جلوه هست شد

هشیار کی شود بجهان تا ابد دگرجانی که مست باده جام الست شد

چون حسن تو بدید ز بت عابد صنماز جان و دل ببوی تو او بت پرست شد

عمری بآرزوی تو بودم ولی چه سودجانم چو دید روی تو کلی ز دست شد

پیوند شد بیار و درست است در عیارهرکو براه عشق تو او را شکست شد

در فقر یافت منصب عالی اسیریاهرکو برآستان تو چون خاک پست شد

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل درباره تأثیر یک جلوه زیبا و روحانی بر جهان و انسان‌هاست. شاعر از ساقی می‌پرسد که چه عاملی باعث شده همه به عشق و می پرستش روی آورند و از باده‌ای که جهانیان را مست کرده سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دیدن زیبایی معشوق باعث شده افراد از حالت بی‌خبری و غفلت خارج شوند و جان خود را به عشق او تسلیم کنند. همچنین اشاره می‌شود که حتی در فقر، عشق به این معشوق می‌تواند انسان را به مقام‌های عالی برساند. در نهایت، عشق و زیبایی معشوق باعث تغییر و تحول در دل‌ها می‌شود.