شمارهٔ ۱۶۵

قافیه: دستمنستودامنت۷ بیت

ای صنم سمن بران دست منست و دامنتمونس جان بیدلان دست منست و دامنت

ای مه خوش لقای من دلبر جان فزای مندرد من و دوای من دست منست و دامنت

کعبه ماست کوی تو، قبله ماست روی تومیل دلم بسوی تو، دست منست و دامنت

ای بت گلعذار من ای غم و غمگسار منشادی جان زار من دست منست و دامنت

مرهم جان ریش من همدم و یارو خویش منمذهب و دین و کیش من دست منست و دامنت

خوان کرم نهاده، پرده ز رخ گشادهمژده وصل داده، دست منست و دامنت

دل ز اسیری می بری، هیچ غمش نمی خوریتا بکی این ستمگری دست منست و دامنت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و وابستگی عمیق شخص به محبوبش می‌پردازد. شاعر از محبوب خود به عنوان منبع شادی و آرامش یاد می‌کند و اشاره می‌کند که دست و دامان او مونس جان اوست. او از زیبایی و جذابیت محبوب صحبت کرده و می‌گوید که وجود او هم درد و هم درمان اوست. همچنین، شاعر برای محبوبش مقام ویژه‌ای قائل است و او را کعبه و قبله دل خود می‌داند. در نهایت، شاعر به احساس اسیری در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ غمی از این ستمگری ندارد و تا زمانی که محبوب در دسترس باشد، او شاد است.