شمارهٔ ۱۵۲

قافیه: است۷ بیت

دل را بجمال رخ تو مهر تولاستجان را همه دم دولت وصل تو تمناست

یک پایه ز معراج کمال دل عارفمی دان بیقین کرسی نه چرخ معلاست

در پیش کسی کو بجهان ز اهل شهودستلاخود همه پندار بود جمله چو الاست

خورشید صفت عکس جمال تو عیان دیدهر کس که چو آئینه دلش پاک و مصفاست

هر دیده که بیند بجهان نور لقایتلذات نعیم ابد اینجاش مهیاست

از عقل مجو حالت ارباب مقاماتزیرا ز خیال خرد این حال معراست

جز یار نبیند بجهان همچو اسیریهرکو دلش از دیدن اغیار مبراست