شمارهٔ ۱۳۸

قافیه: ات۷ بیت

ای ز خورشید جمالت گشته روشن کایناتوی ز مهر ماه رویت چرخ و انجم بی ثبات

سبعه سیاره سرگردان ز شوق روی توبرامید بوی وصلت آرمیده ثابتات

ابر فیضت گر نمی بارید برملک عدمکی دمیدی سبزه و گل در زمین ممکنات

آفتاب ذات تابان شد ز ذرات جهاناین کسی داند که بیند ذات را عین صفات

هرکه روی تو ز مرآت جهان بیند عیانگشت یکسان در شهودش کعبه و لات و منات

چون مسیحای لب تو دم دمد در مرده هادر نفس هریک برون آرد سر از جیب حیات

چون اسیری پرتو خورشید روی نوربخشهر که بیند یابد از قید من و مائی نجات

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیر عمیق وجود محبوب می‌پردازد. شاعر می‌گوید که جمال محبوب مانند خورشید کائنات را روشن کرده و زیبایی او باعث حرکت و شوق سیارات شده است. اگر باران فیض او نمی‌بارید، زندگی و زیبایی در زمین ممکنات وجود نداشت. شاعر اشاره می‌کند که آفتاب ذات او از ذرات جهان می‌درخشد و کسانی که به زیبایی او نظر می‌کنند، همه چیز برایشان مساوی می‌شود. همچنین، می‌گوید که لب‌های محبوب مانند مسیحا جان جدیدی به مردگان می‌دهد و کسی که نور او را می‌بیند، از قید تعلقات دنیوی رهایی می‌یابد.