شمارهٔ ۱۳۹

قافیه: ست۹ بیت

تا بعشق تو جان گرفتارستدل از این درد و غم جگرخوارست

عمر خود هرکه بی غم عشقتمیگذارد بهر زه بیکارست

مکن انکار عشق ما زاهدعاشقان را بعشق اقرارست

گرد کوی تو دایما عاشقپا بجا در سفر چو پرگارست

خود محالست از تو ببریدنبا تو پیوستن ازچه دشوارست

هرکه از درد عشق بیم آردنیست عاشق که مرد بیمارست

دل بسودای وصل جانان باختجان ودل را، واز دوئی وارست

کی فرود آوریم سر به بهشتغرض عاشقان چو دیدار است

چون اسیری بقید عشق رخشجمله خلق جهان گرفتارست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که عشق او به معشوقش باعث گرفتار آمدن جان و دلش شده و از درد و غم رنج می‌برد. او عمر کسانی را که بدون عشق می‌گذرانند، بی‌فایده می‌داند. همچنین به زاهدان هشدار می‌دهد که نباید عشق را انکار کنند، زیرا عاشقان در عشق خود صادق‌اند. او عشق را همچون یک سفر دایمی می‌داند که در آن نمی‌توان از معشوق جدا شد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کسی که از درد عشق ترس دارد، در واقع عاشق نیست. نهایتاً، به عموم کسانی که گرفتار عشق هستند اشاره می‌کند و می‌گوید که تمامی موجودات جهان تحت تأثیر عشق قرار دارند.