شمارهٔ ۱۳۴

قافیه: یدهاست۷ بیت

مقبل کسی که شادی وصل تو دیده استخرم دلی که از غم هجران رهیده است

شادست آنکه دولت غم های عشق توبرجان و دل بملک دو عالم خریده است

آرد بدست دامن معشوق بیگمانهر عاشقی که محنت عشقش کشیده است

هرکو ز خود برست نه بیند غم فراقدر مسند وصال تو خوش آرمیده است

هر دم به دیده حسن دل افروز جلوه دهمرآت حسن تو دایم چو دیده است

در ظلمت شب است نهان آفتاب روزتا خط مشکبار تو بررخ دمیده است

تا ناظرست دیده اسیری بروی اوزان حسن نوربخش چه گویم چه دیده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شادی مربوط به عشق و وصال معشوق می‌پردازد. شاعر با بیان احساسات عاشقان، تأکید می‌کند که کسی که به وصال معشوق نائل آمده، از غم دوری رهایی یافته است. او می‌گوید که شادی و خوشبختی واقعی در عشق و وصل معشوق نهفته است و هر عاشقی که درد عشق را تحمل کرده، قطعاً خوشبخت‌تر خواهد بود. همچنین، شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که نگاه به معشوق روشنایی‌بخش است. در نهایت، از زیبایی معشوق و تأثیر عمیق آن بر دل عاشق صحبت می‌کند.