شمارهٔ ۱۳۳

قافیه: ایاوست۷ بیت

حسن خوبان جهان عکس رخ زیبای اوستلاجرم در هر سری از زلفشان سودای اوست

آفتاب عشق با هر ذره دارد نسبتینسبت معشوق و عاشق عین نسبت های اوست

هست روشن پیش ارباب نظر چون آفتابکین جهان پیدا ز نور روی مهر آرای اوست

از شراب چشم مخمورش جهان مست و خرابفتنه و آشوب عالم نرگس شهلای اوست

جامه حسن بتان از روی او شد مستعارکین قبای نیکوئی برقامت رعنای اوست

حسن بی اندازه را کون و مکان آئینه استگرچه مرآت جهان روی جهان آرای اوست

میکند طیران فراز نه فلک مرغ دلمرهبر جان اسیری همت والای اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارند و سعی دارند تا عمق عشق و کشش عاشق به معشوق را تجسم کنند. حسن و زیبایی معشوق در هر ابعادی از زندگی و جهان نمایان است و عشق آنان همواره در حال جوشش و تپش است. عشق به معشوق تجلی نورانی دارد که به همه جا می‌تابد و عاشق را مست و سرمست می‌کند. معشوق منبع الهام و زیبایی است که همه چیز در سایه او معنا می‌یابد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که وجود معشوق، جان و روح عاشق را به پرواز درمی‌آورد و به او هدف و آرزو می‌بخشد.