شمارهٔ ۱۰۳

قافیه: اگرفت۷ بیت

در سویدای دلم سودای عشقش جا گرفتدر درون خانه جانم غمش مأوا گرفت

تا نقاب زلف بر روی چومه انداختیاز پریشانی دماغ جان ما سوداگرفت

گر بطور زهد دم زد زاهد از انکارمانیست کس رادر طریق عاشقی برما گرفت

عقل سرکش راه هستی رفت و در پستی فتادعشق راه نیستی شد قدراوبالا گرفت

در هوایت کوه آب از چشمه ها گردد روانز آتش عشقت خروش و جوش در دریا گرفت

در پی صید همای وصل جانان جان ماگرچه بسیاری دوید از هر طرف اما گرفت

ای اسیری در هوای وصل سیمرغ دلمعاقبت در آشیان بی نشانی جا گرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و دلدادگی عمیق است. شاعر از احساسات درونی خود نسبت به محبوبش سخن می‌گوید، جایی که عشق او در دل و جانش جا گرفته و غم او در خانه وجودش ساکن شده است. زیبایی محبوب و زلف‌هایش باعث پریشانی روح شاعر گردیده و محبت او چنان شور و شوقی در دل ایجاد کرده که عقل را به چالش کشیده است. عشق به قدری قوی است که حتی طبیعت نیز تحت تأثیر قرار گرفته و همچون آب از کوه سرازیر می‌شود. شاعر در تلاش برای رسیدن به وصال محبوبش است، هرچند در این مسیر بسیاری تلاش کردند ولی موفق نمی‌شوند. در نهایت، او به نوعی سرنوشت و آرامش در عشق می‌رسد و در آشیان محبوبش جا می‌گیرد.