شمارهٔ ۱۰۰

قافیه: ست۷ بیت

مستیم تا ابد شده از بیخودی ز دستزان باده که داد بما ساقی الست

من مست عشقم از بر ما خیز زاهدابد نام می شوی که بما میکنی نشست

هرگز خمار فرقت جانان ندید جاناز باده وصال چو بودم همیشه مست

من فاش گویمت دو جهان غیر یار نیستسر چنین بلند نخواهیم گفت پست

از مظهر جهان چو توئی ظاهر از چه شداین اختلاف مؤمن و ترسا و بت پرست

بی بهره از جمال رخت نیست ذرهمرآت حسن روی تو بودست هرچه هست

تا مهر نوربخش بتابید بر دلماز جمله قید جان اسیری ما برست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حالتی مستی و عشق سخن می‌گوید. شاعر به حالت سرمستی که از باده عشق الهی به دست آورده اشاره می‌کند و بیان می‌کند که به خاطر عشق، به هیچ چیز دیگر توجهی ندارد. او از زاهدی که به او نیش می‌زند و در میهمانی عشق حاضر نیست انتقاد می‌کند و بر این باور است که هیچ کس در دنیا جز یار او، ارزش محبت را ندارد. شاعر همچنین به تمایز میان مؤمنان و غیرمؤمنان اشاره می‌کند و می‌گوید که جمال معشوق، دلیل زیبایی و وجود همه چیز در جهان است. در نهایت، او ابراز امیدواری می‌کند که نور عشق، او را از قید و بندهای دنیوی آزاد کند.