بخش ۳۹ - اشارت به حدیث قدسی: لو لم تذنبوا الذهبت بکم و خلقت خلقاً یذنبوا و یستغفرون فاغفر لهم، تا احکام اسمائی ظهور یابد
در حدی ث قدس حق فرموده استسر پنهان را عیان بنموده است
گفت لو لم تذنبوا یعنی شماگر نمی کردید این جرم و خطا
من شما را بر دمی سوی عدمآفریدم خلق دیگر از کرم
تا که ایشان می بکردندی گناهپس به استغفار گشتی عذر خواه
تا من ایشان را بیامرزیدمیاز رئوفی آ ن گنه بخشیدمی
تا که غفاری من ظاهر شدیزان گناهان غافری پیدا بدی
کی شود ظاهر تجلی رحیمگر گنه از ما نمی آمد مقیم
مقتضای اسم تواب و غفورهست جرم از ما چه می افتی تو دور
آنچه می دانم نمی گویم تمامزانکه می ترسم که لغزد پای عام
بحر عرفان گرچه میآید به جوشحاکم شرعم همی گوید خموش
گر بگیرد قاهر است و منتقممی کند از ما سرانجام مهم
ور همی بخشد رئوف است و رحیممی شود پیدا تجلی کریم
گر به جنت می برد غفار دانور به دوزخ می برد قهار خوان
هست عاصی را به رحمت افتقارم ج رمان را لازم آمد انکسار