بخش ۲۲ - در بیان قیامات انفسی و منازل و مراتب سیر سالکان
نفس اماره چو مرد از خوی بددید موتوا را به دیده سر خود
شد قیامتهای نفس ظاهرشدید من مات عیان چشم سرش
خود قیامتهای انفس هست چارآن یکی صغری دگر وسطی شمار
بعد از آن کبری دگر عظمی بدانتاکه گردی عارف اسرار جان
مردن نفس از هوی صغری شماراز هوی چون مرد، دل شد آشکار
دل چو طبع روح گیرد در رشادخواند وسطی نام او را اوستاد
روح چون گردد خفی کبری شودمحو هستیها بکل عظمی شود
این قیامتها چو شد عین الیقینمنکشف گردد به دل حق الیقین
آن زمان مرآت وجه حق شویبگذری از قید حق مطلق شوی
محو گردی در تجلی جمالراه یابی در نهایات وصال
در دلت نور خدا تابان شودجان پاکت واصل جانان شود
مرده و زنده به امر پیر شوتا نگردی تو به خود بینی گرو