شمارهٔ ۹۹۳
آن می که از شعاعش آتش زند زبانهدرده سحر که دارم درد سر شبانه
زآن آب شادی افزا غم را بشوی از دلکاتش بجام افکند درد و غم زمانه
ساقی بتیر غمزه جان مرا سپر کنمطرب بناخن عشق دلرا مکن نشانه
ای لعل ناردان رنگ از نار اشتیاقتنار کفیده ام دل اشکم چو نار دانه
جز دل که از سر شوق در زلف تو کند جادر کام باز صعوه کی کرده آشیانه
دیوانه هوایت هر سوی صد فلاطونعقل از نظام عشقت خوره است تازیانه
از هول روز محشر نبود مرا هراسیگر میدهد پناهم اندر شرابخانه
ته جرعه ای ببخشد ساقی گرم زرحمتچون خضر بهره گیرم از عمر جاودانه
اندر هوای عشقت ایشمع بزم وحدتبلبل کشد نوائی مطرب زند ترانه
ای نایب پیمبر غوغاست در قیامتتو دستگیر ما شو یا رب در آن میانه
زآشفته گر بخواهد ایزد حساب محشرگو جا دهد به خلدش بی عذر و بی بهانه