شمارهٔ ۹۶۸
بیا که چون خم زلفت مشوشم بی توتو خوش به بزم رقیبان و ناخوشم بی تو
تو آتشی زده ای بر عذار از می غیرچو زلف و خال نکویان در آتشم بی تو
اگر چه زهر مذابست بی تو مینوشمو گرچه باده کوثر نمی چشم بی تو
ز بیم آنکه شود برق و آیدت ز قفاگمان مدار که من آه بر کشم بی تو
بگفتمش که ز هجر تو من پریشانمجواب داد که آشفته من خوشم بی تو