شمارهٔ ۹۶۱

قافیه: و۷ بیت

حذر کن ای دل از آن چشم و ابروکه ترکست و کمانکش هست و جادو

اگر هندو پرستد آفتابیتو را خورشید رو زائیده هندو

ززلف و خط چرا پوشیده جوشناگر داود نبود آن زره مو

زتیغ ابروانش بر دل آن رفتکه بر بغداد از تیغ هلاکو

بگرد سرو قدت مرغ روحمزند چون فاخته پیوسته کوکو

تو را منزل بود بر دیده و دلکند گر سرو بن جابر لب جو

نه خود آشفته بودم من زآغازمرا آشفته کرد آن تار گیسو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر هشدار می‌دهد به دل از زیبایی‌های فریبنده‌ای که می‌توانند انسان را به دام بیندازند. شاعر به چشمان و ابروان زیبای معشوق اشاره می‌کند که مانند سلاحی خطرناک و جادویی عمل می‌کنند. او به قدرت محبت و جذابیت معشوق می‌بالد و به زیبایی‌های او که می‌تواند دل را به شدت تحت تأثیر قرار دهد، اشاره می‌کند. شاعر از تأثیر تارهای گیسوی محبوبش بر روی روح و فکر خود صحبت می‌کند و بیان می‌کند که به خاطر زیبایی او، احساس آشفته‌ای پیدا کرده است. در کل، این شعر بیانگر قدرت عشق و زیبایی و تأثیر آن بر دل و جان انسان است.