شمارهٔ ۹۳۷

قافیه: نمزن۷ بیت

ساقی بجان جم میم اندر پیاله کنبادام و قندم از لب و چشمت حواله کن

در آب بسته آتش سیاله کن روانمرغولهای عنبر بر برگ گل کلاله کن

ای ماه چهارده زدوساله شراب نابتدبیر کار مرده هفتاد ساله کن

صوفی صفت برقص درآی و بچم چو سرواز صوت زیر و بم بنواگاه ناله کن

آشفته نوعروس مدیح علی تو راستباغ بهشت را بدو بیتی قباله کن

گلنار می بکش که گلت بشکفد زگلمحفل زرنگ و بو چمنی پرزلاله کن

یک نکته بیش نیست حکیما حدیث عشقتفسیر خواهیش تو به چندین رساله کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به شادی و لذت از زندگی است. شاعر از ساقی می‌خواهد که می را در پیاله بریزد و لذت‌های زندگی مانند بادام و قند را به او هدیه کند. او به زیبایی‌های طبیعت و عشق اشاره دارد و از صوفی می‌خواهد که با رقص و آواز، جو محفل را شاد کند. همچنین، شاعر به رابطه عشق و شور در زندگی اشاره می‌کند و تأکید دارد که عشق تنها یک نکته ساده است که می‌توان آن را در بطن زندگی و تجربه‌های شخصی درک کرد. در کل، این شعر در جستجوی لذت‌های عاشقانه و زیبایی‌های زندگی است.