شمارهٔ ۹۳۶

قافیه: نمزن۱۱ بیت

بلبل خوش نوا بکش نغمه زصوت خار کنگل چو صلای وصل زد نوبت خوشدلی بزن

مطرب بزم عاشقان پرده عشق ساز کنساقی بزم می بده ریشه غم زدل بکن

شاهد پارسی بچم مست شو و قدح بدهنقل و میم بیارهان زآن لب لعل و زآن دهن

مرده دلی چو زاهدان چند زغم فسرده ایراح مسیح دم بکش زنده شو و بدر کفن

راح سبک بیارهی رطل گران بگیر هانتا همه جان جان شوی چند کشی تو بار تن

بوسه بده تو پی زپی تلخی هجر تا بکیزآنکه بکنج آن لبان شهد نهفتی و لبن

خیز بیا بسر مرا تنگ بکش ببر مراتا که دو تن یکی شود هر دو درون پیرهن

من زسماع چنگ و نی رقص کنان چو صوفیانتا که برقص آورم شاهد و شمع انجمن

از در آشتی درآ عهد مؤالفت بپادولت حسن باشدت خلق نکو کن و حسن

آشفته قصه ای بگو آن خم زلف مشکبوتا که زگفته ات برد نافه صبا سوی ختن

مدح شه جهان بگو زآن شه راستان بگومهدی صاحب الزمان آنشه عصر و الزمن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بلبل می‌خواهد که نغمه‌ای زیبا سر دهد تا فضای دلنشینی ایجاد کند. او به عشق و خوشدلی اشاره می‌کند و از مطرب می‌خواهد که ساز عشق را بنوازد و ساقی را فرا می‌خواند تا غم‌ها را از دل دور کند. شاعر به معشوقه خود، که زیبایی‌هایش را توصیف می‌کند، می‌گوید که مست شود و از شراب بنوشد. او همچنین به حالت دل‌زدگی و زهد اشاره می‌کند و از فرشتگان می‌خواهد که او را زنده کنند. در نهایت، او از عشق و دوستی، مجلس شاد بین عاشقان و مدح مهدی صاحب الزمان را می‌خواهد تا به زیبایی‌ها و نیکی‌ها در جهان اشاره شود.